Paul

6 november 2021
We hadden oogcontact in de trein vanaf station Nijmegen naar station Venlo. Op station Venlo verloren we elkaar uit het oog.
"Voor mijn reis naar Limburg pak ik weer eens de trein. Ik neem plaats op een 3-zits waar toevallig nog wel plek was. Tenminste dat is wat ik dacht. Ik twijfelde. Ik vroeg het de dame tegenover mij en ze bevestigde dat het oké was hier te zitten. Wat ik nog niet wist was dat er een spontane, lieve lach achter het zwart-wit gestreepte mondkapje verborgen zat. Gelukkig nam ze het kapje af bij het lezen van haar boek. Daardoor had ik moeite om niet te vaak te kijken. Na een tijdje had ik ook de moed verzameld om een gesprekje te starten over het boek van Lala Gül. Het enthousiasme, je lach zorgde voor een glimlach op mijn gezicht. Helaas moest ik ook een keer uit de trein. Na een paar dagen maakt dit onschuldige gesprek blijkbaar nog steeds indruk op mij. Kan ik de vrouw met de zwart trui en beige pantalon, die zaterdagavond (6-11) rond half 7 in de trein naar Venlo zat, ooit nog vragen of ze nog andere goede boeken kent?"

Reactieformulier

Naam E-mailadres
Reactie