Nino

23 november 2015
We hadden oogcontact in de trein vanaf station Rotterdam Centraal naar station Dordrecht Zuid. Op station Dordrecht Zuid verloren we elkaar uit het oog.
"23 november 2015, 12:15 Daar was ik dan...samen met moeder en broertje op weg naar de crematie van onze lieve oma. Bewapend met een prachtige bos bloemen en een gepassioneerd gedicht maakten we ons klaar om afscheid van haar te nemen. Van binnen was ik droevig, al probeerde ik dat natuurlijk niet aan de buitenwereld te laten zien. Toen zag ik jou het perron op lopen. Een prachtige meid met een glimlach die me liet smelten en een knalrood hoofddoekje. Dit maakte me erg nieuwsgierig naar de waarschijnlijke bos krullen die je er onder verborg. Ik stapte op Rotterdam Centraal in de Sprinter naar Dordrecht Zuid en plotseling zag ik je daar ook in zitten. Dit keer met een jongen waarvan ik niet zeker was of het je vriend was. We zaten recht tegen over elkaar. Ik lachte naar je, maar er was niet echt een reactie. Ik kon mijn ogen niet van je afhouden en greep elke kans om je in je mysterieuze bruine ogen aan te kijken. Uiteraard sloeg mijn klungeligheid toe toen ik mijn telefoon met veel pijn en moeite uit mijn jaszak probeerde te halen, en liet ik hierbij mijn iPad op de grond vallen. Opeens hoorde ik je zachtjes giechelen en keek je me met een stralende glimlach aan. Je maakte me verlegen en het werd nog erger. Kort daarna stond ik namelijk op een stuk van het boeket die voor mijn lieve oma bestemd was en lachte je weer naar me. Ik kon het niet geloven. Wat een geweldige eerste indruk had ik zojuist gemaakt... De trein begon wat minder druk te worden en jij en de jongen stonden op om een ander plekje te zoeken. Je nam je tijd en liet hem alvast weglopen...je pakte voorzichtig je tas op, draaide naar me toe en keek me nog een keer glimlachend diep in mijn ogen aan..."hoe heet je?" wou ik je nog vragen, maar het voelde ongepast en ik was nog altijd verlegen...oh wat ben ik bij nader inzien toch dom geweest... De volgende halte moesten we uitstappen...en besefte ik me dat ik je nooit meer zou zien. Maar jouw stralende lach zal ik nooit vergeten. Evenals je mysterieuze bruine ogen."

Reactieformulier

Naam E-mailadres
Reactie